Składamy podziękowania dla Oddziału Rękopisów i Starodruków Biblioteki Publicznej Miasta Stołecznego Warszawy, z którego zbiorów pochodzi zamieszczony materiał oraz Bibliotece Narodowej, za pomoc w digitalizacji korespondencji Łypów, tj. za udostępnienie własnego sprzętu.

Publikacja możliwa dzięki dotacji Kanadyjskiego Instytutu Studiów Ukraińskich (Canadian Institute of Ukrainian Studies [CIUS]).

Odnalezienie tej korespondecji, opracowanie naukowe oraz digitalizacja są efektem prac statutowych prowadzonych w IS PAN przez dr Lidię Stefanowską i doktoranta Jarosława Prystasza.

IWAN  ŁYPA (1865-1923)
(pseudonimy: Petro Szelest, I. Stepowyk)

Urodzony 24 lutego 1865 r. w miasteczku Kercz, zmarł 13 listopada w miejscowości Wynnyky koło Lwowa. Działacz społeczny i polityczny, pisarz, z wykształcenia lekarz. Studiował na Uniwersytecie Charkowskim; był jednym ze współzałożycieli studenckiej organizacji "Bractwo Tarasa" za co został aresztowany w 1893 r. Po uwolnieniu ukończył uniwersytet w Kazaniu i zajmował się praktyką lekarską najpierw w guberni charkowskiej, później w Połtawie. W latach 1902-18 w mieszkał w Odessie; prowadził intensywną działalnością społeczno-narodową: wydawał ukraińską gazetę "Narodnyj stiah", zorganizował Klub Ukraiński, oddział Towarzystwa "Proswita" oraz Odesski Związek Literacki. Podczas rewolucji został wybrany na komisarza Odessy. Pod rządami Dyrektoriatu w czasach krótkiego istnienia Ukraińskiej Republiki Ludowej był ministrem ds. religii w gabinecie W. Czechiwśkoho oraz S. Ostapenka. Po upadku URL (1921), wyemigrował do Polski i osiadł w Tarnowie, gdzie utworzono Ukraiński Komitet Centralny (1921), który stał się kamuflażem dla pracy ukraińskiego rządu i jego ministerstw. W 1922 r. przeniósł się do Wynnkiw, gdzie rok później zmarł.

Jako pisarz Iwan Łypa jest dziś mało znany. Pisał symbolistyczno-filozoficzną poezję oraz krótkie opowiadania, które były publikowane w ukraińskich pismach literackich ("Literaturno-naukowyj wistnyk", "Ukraińska chata") oraz almanachach. Opowiadania te zostały zebrane i opublikowane już po jego śmierci w książce pt. "Opowidi pro smert', wijnu i liubow" ["Opowieści o śmierci, wojnie i miłości", 1935] oraz "Trynadciat' prytcz" ["Trzynaście przypowieści", 1935]. Zajmował się również pisaniem opowiadań dla dzieci (drukowane w piśmie "Dzwinok" ["Dzwonek"]) oraz publicystyką, która ukazywała się na łamach gazet "Prawda", "Diło" i "Bukowyna".

Korespondencja podzielona jest wg. nadawców alfabetycznie.

Korespondencja Ivana Łypy - litera A

Korespondencja Ivana Łypy - litera B

Korespondencja Ivana Łypy - litera C

Korespondencja Ivana Łypy - litera D

Korespondencja Ivana Łypy - litera G

Korespondencja Ivana Łypy - litera I

Korespondencja Ivana Łypy - litera K

Korespondencja Ivana Łypy - litera L-1

Korespondencja Ivana Łypy - litera L-2

Korespondencja Ivana Łypy - litera M

Korespondencja Ivana Łypy - litera O

Korespondencja Ivana Łypy - litera P

Korespondencja Ivana Łypy - różne

Korespondencja Ivana Łypy - litera S-1

Korespondencja Ivana Łypy - litera S-2

Korespondencja Ivana Łypy - litera S-3

Korespondencja Ivana Łypy - litera T

Korespondencja Ivana Łypy - litera W

Korespondencja Ivana Łypy - litera Z